Vraagje over decompressieziekte

Collapse
X
 
  • Filter
  • Time
  • Show
Clear All
new posts

    #61
    Re: Vraagje over decompressieziekte

    mbt de bereikbaarheid van DAN: er zijn de afgelopen weken problemen geweest met de bereikbaarheid van hun alarmnummer.
    DAN heeft gerorbeerd dat in zo groot mogelijke kring bekend te maken, maar dat bereikt natuurlijk niet iedereen. De problemen zijn inmiddels opgelost volgens DAN.
    Dat is echter totaal iets anders als een melding krijgen dat ze lunchpauze hebben: weet je zeker dat je het alarmnummer van
    DAN gebeld hebt en niet het nummer van hun kantoor? (daar hebben ze toch wel recht op lunchpauze?)

    Comment


      #62
      Re: Vraagje over decompressieziekte

      nog een kleine toevoeging op mijn laatste post:
      Als je het alarmnummer van DAN belt dan wordt je te woord gestaan door een deskundige (meestal betekent dit dat je teruggebeld wordt door een duikerarts die jouw taal spreekt). Deze geeft je advies:omdat het ook voor een deskundige op dit gebied moeilijk is een definitieve diagnose via de telefoon te stellen, zullen ze bij het geringste vermoeden op een duikgerelateerde ziekte verwijzen naar een deskundige in de buurt van de plaats waar jij je bevindt, de lokale decompressiekamer dus. Dat betekent dat het handig is om de telefoonnummers van de lokale recompressiekamer bij de hand te hebben als je ergens gaat duiken, dan kan je rechtsstreeks contact met hen opnemen. Het is nooit verkeerd om daarna alsnog DAN te bellen: je krijgt dan een second opinion en als je er verzekerd bent dan moeten ze natuurlijk hun toestemming voor behandeling geven (in het algemeen doen ze niet moeilijk).
      Ik kan me 2 situaties voorstellen waarin je eerst DAN belt en dan pas een lokale recomressiekamer.1) Spreek je de lokale taal niet dan is DAN een heel goed intermediair tussen jou en de artsen van de lokale recompressiekamer. 2) als er meerdere recompressiekamers in de buurt zijn dan kunnen zij je advies geven naar welke te gaan (ze doen kwaliteitscontroles en baseren op grond daarvan een voorkeur)

      Comment


        #63
        Re: Vraagje over decompressieziekte

        Als je uit het water komt voel je wel eens wat.
        Dan moet je maar bedenken is het decompressieziekte of een verrekte spier?
        Best wel eng eigenlijk!
        Ik had het wel iets makkelijker met een bedrijfs-deco-tank op loopafstand.
        Je kunt je wel voorstellen dat verzekeringen en behandelaars niet zonder-meer je in de tank stoppen bij onduidelijke en/of lichte symptomen.
        Als je de enorme lijst ziet met mogelijke symptomen en de eventuele andere oorzaken ervan begrijp je dit wel.
        Het kost niet weinig zo`n tankbehandeling.(het is wel gezond ook als je niks mankeert)
        Wat bij vage klachten wel verstandig is ,is in de buurt van een deco-tank gaan rondhangen om er meteen in te kunnen als de symptomen verergeren.
        De echt gevaarlijk acute deco-ziektes zijn zo heftig en/of pijnlijk dat je niet twijfelt.
        Als je bij de niet acute 15 % behoort heb je pech gehad vrees ik.
        Geloof niks
        Controleer alles persoonlijk !

        http://www.duikforum.nl/duikmuseum/4...gsbedrijf.html
        pp=25&daysprune=100http://www.duikforum.nl/prietpraat/29293-stripje.html

        Comment


          #64
          Re: Vraagje over decompressieziekte

          Anita,
          ik heb je een priveberichtje gestuurd.

          Comment


            #65
            Re: Vraagje over decompressieziekte

            Originally posted by ouweduiker View Post
            ........Je kunt je wel voorstellen dat verzekeringen en behandelaars niet zonder-meer je in de tank stoppen bij onduidelijke en/of lichte symptomen.
            Als je de enorme lijst ziet met mogelijke symptomen en de eventuele andere oorzaken ervan begrijp je dit wel.

            .......

            Als je bij de niet acute 15 % behoort heb je pech gehad vrees ik.
            Misschien was dit vroeger zo Herman, maar vandaag de dag wordt je echt wel behandeld, ook bij vage klachten en zeker als die relatief kort na een duik optreden.
            De verzekeraar bepaalt bovendien niet of behandeld wordt, dat doet altijd een arts en als die vindt dat het nodig is, dan betaalt de verzekering mits je uiteraard verzekerd bent.
            Always remember, the more idiot-proof you make something, they'll just keep coming up with better idiots!

            Comment


              #66
              Re: Vraagje over decompressieziekte

              Originally posted by @rno View Post
              Misschien was dit vroeger zo Herman, maar vandaag de dag wordt je echt wel behandeld, ook bij vage klachten en zeker als die relatief kort na een duik optreden.
              De verzekeraar bepaalt bovendien niet of behandeld wordt, dat doet altijd een arts en als die vindt dat het nodig is, dan betaalt de verzekering mits je uiteraard verzekerd bent.
              Behoort deco-tank behandeling in Nederland tot het wettelijke basis ziekte verzekeringspakket ?????
              Geloof niks
              Controleer alles persoonlijk !

              http://www.duikforum.nl/duikmuseum/4...gsbedrijf.html
              pp=25&daysprune=100http://www.duikforum.nl/prietpraat/29293-stripje.html

              Comment


                #67
                Re: Vraagje over decompressieziekte

                In NL zit je redelijk goed met alleen al je zorgverzekering. Daarbuiten zal het aan de reisverzekering liggen of die wel/niet betaald. Een specifieke duikverzekering op dit vlak biedt zekerheid en voordelen.
                Zonder duikverzekering is het overigens niet altijd vanzelfsprekend dat herhalings sessies ook vergoed worden of dat er een maximum vergoeding aan vast zit waar je dan wel snel tegenaan zal gaan lopen.
                Always remember, the more idiot-proof you make something, they'll just keep coming up with better idiots!

                Comment


                  #68
                  Re: Vraagje over decompressieziekte

                  In Nederland valt recompressiebehandeling met hyperbare zuurstof onder de basisverzekering voor o.a. decompressieziekte en luchtembolie. Daar zit geen maximum aan. Wat over het algemeen niet onder je ziektekostenverzekering valt zijn zoekakties op zee e.d. Hiervoor heb je absoluut een duikongevallenverzekering nodig.
                  Als je in het buitenland een duikongeval krijgt valt lang niet alles onder je ziektenkostenverzekering: het kan onder je reisverzekering vallen, maar....... check je dekkingsgebied (Nederland, Europa of wereld) en het maximum wat in een reisverzekering is opgenomen aan medische kosten in het buitenland. Dat laatste is vaak te weinig voor meerdere behandelingen in de hyperbare kamer in geval van een stevige deco. Een duikongevallenverzekering dekt juist het gedeelte voor ziektekosten als gevolg van een deco, zoektacties etc. erg goed, maar kan wel eens tekortschieten op andere punten die een reisverzekering wel dekt. In dat geval kom je al snel op ofwel een zeer uitgebreide (en dure) reisverzekering of een simpele reisverzekering en een duikongevallenverzekering: check hier vooral of ze beperkingen stellen aan diepte, gasmengsels en technisch duiken en of duiken buiten clubverband is toegestaan. De DAN verzekering is niet zo duur en wel goed qua dekking.
                  P.S.: ik werk niet bij DAN en heb ook geen financiëel gewin bij het promoten van de DAN verzekering!! Ik heb wel gezien hoe ze vooral niet moeilijk doen over betalingen en allereerst de duiker met raad en daad bijstaan.

                  Comment


                    #69
                    Re: Vraagje over decompressieziekte

                    Goed idee om sowieso een art te raadplegen.
                    Hierbij wat extra informatie :

                    RGBM (reduced Gradiënt Bubble Model)
                    (microbelletjes en decompressieziekte)


                    Ongeveer zeven jaar geleden namen de meeste duik organisaties afstand van de vertrouwde U.S. Navy tabellen en stapte over op de modernere tabellen van het Canadese Defense and Civil Institute of Environmental Medicine. Daarvoor moesten deze DCIEM tabellen echter eerst nog even hele - maal opnieuw doorgerekend worden, want de duik organisaties wilden graag naar een maximale stijgsnelheid van 10 meter per minuut toe; veel langzamer dan de 18 meter per minuut waar de U.S. Navy- én de DCIEM tabellen oorspronkelijk op gebaseerd waren. Daar werd een correcte opstijging niet makkelijker van, de meeste polscomputers begonnen nu eenmaal als een gek te piepen. wanneer je sneller steeg .
                    Iedere duik is een decompressieduik. Iedere keer dat een duiker afdaalt ondergaat een duiker de invloed van de verhoogde omgevingsdruk: naast zuurstof, nodig voor de instandhouding van de lichaamsfuncties, gaat hij nu ook dat andere hoofdbestanddeel van de ingeademde lucht, stikstof, opnemen. Hoe dieper onze duiker daalt en hoe langer hij onder water blijft, hoe meer daarvan in zijn bloed en lichaamsweefsels wordt opgeslagen.
                    Zodra hij aanvangt met de opstijging en de druk terugloopt begint er stikstof vrij te komen, waardoor er vrijwel meteen microscopisch kleine belletjes ontstaan. Het grootste deel blijft echter in oplossing en wordt in die toestand door het bloed naar de fijnste haarvaten in de longen vervoerd, waar het snel naar de longblaasjes diffundeert en uitgeademd wordt. Het bloed neemt ook de belletjes mee. Maar al naar gelang hun grootte blijven die vroeg of laat ergens in de zich steeds fijner vertakkende adertjes steken, waar ze de doorstroming belemmeren en slechts langzaam oplossen. Deze belletjes, die we silent bubblesof asymptomatische belletjes noemen, omdat ze verder geen nare bijverschijnselen veroorzaken, remmen dus weldegelijk het transport en de uitscheiding van stikstof af. En als je niet oppast kunnen die kleine belletjes ongemerkt erg groot worden en dan zijn ze lang zo onschuldig niet meer. Stijgt onze duiker snel en gaat hij in korte tijd naar een echt lagere omgevingsdruk, dan komt er veel van de opgeslagen stikstof ineens vrij. Met de snelheid, groeit de omvang en het aantal van die bellen en daarmee ook het risico dat die groot en talrijk genoeg worden om vitale aders af te sluiten, zwellingen te veroorzaken of zenuwstrengen in de verdrukking te brengen. Stikstofbellen kunnen dus lelijk in de weg zitten en al het onheil dat daardoor veroorzaakt wordt vatten we samen onder de naam decompressieziekte. Het lijkt dus nogal voor de hand liggend, dat de duikorganisaties kozen voor de lagere stijgsnelheid. Toch werd die beslissing niet zomaar even op een vrije achternamiddag genomen. Nee, velen vreesden dat je het paard achter de wagen spande door langzamer op te stijgen, omdat je dan riskeerde om weer een trapje lager op de decompressietabel uit te komen en dan nóg langer moest decomprimeren. We waren immers gewend om de tijd benodigd voor de opstijging tot de eerste decompressiestop bij de bodemtijd te tellen. Dat was niet onlogisch... maar ook niet helemaal juist. Iedere duiker weet dat het lichaam onder druk stikstof opneemt. Maar dat dit opnemen niet overal en in alle organen op dezelfde manier verloopt wordt vaak over het hoofd gezien. Toch kon de strijd met het spook van DCI pas serieus aangepakt worden nadat de engelse marinearts Haldane de weefsels waaruit het lichaam is opgebouwd de z.g. tissue compartments ingedeeld had naar twee criteria: A. de snelheid waarmee ze stikstof opnamen en afgaven en... B. hun capaciteit om stikstof op te slaan. Dat was 94 jaar geleden. Later werd daar nog een derde criterium aan toegevoegd: C. de gevoeligheid voor oververzadiging van de verschillende weefsels. Uitgaand van de ideeën van Haldane kunnen we snelle, minder snelle en langzame weefsels onderscheiden die na een zekere tijd op een bepaalde diepte allemaal in verschillende mate opgeladen zijn met stikstof en het zal niemand verbazen dat de snelle weefsels dan meer stikstof bevatten dan de langzame. Het bloed heeft vanzelfsprekend de hoogste verzadiging en zodra de opstijging begint ontstaan daarin de eerste belletjes. Vaak zijn dan alleen de aller snelste weefsels zover verzadigd dat ze al aan het afgeven van stikstof toe zijn; zeker in het begin van de opstijging zijn de meeste nog bezig met opnemen. Maar hoe verder je stijgt, hoe minder snel dat opnemen gaat, tot je het punt passeert waar alle weefsels, waarvan de verzadigingsgraad tijdens de duik problematisch had kunnen worden, de z.g. leading tissue compartments, begonnen zijn met afgeven. Alleen de allerlangzaamste weefsels nemen dan nog stikstof op. Op dit punt, decompressieondergrensgenaamd, begint het eigenlijke stikstofuitscheidingsproces, maar wáár dat precies ligt en welke weefsels daarbij de dienst uitmaken is voor iedere combinatie van diepte, tijd, voorafgaande duiken en oppervlakte-integraal weer anders. De mogelijkheden zijn letterlijk onuitputtelijk en omdat er bovendien allerlei persoonsgebonden factoren meespelen is het onmogelijk om dit belangrijke gegeven in tabellen vast te leggen. Maar voor een duikcomputer ligt dat gelukkig héél anders. Een beetje duikcomputer kun je rekening laten houden met je persoonlijke conditie door hem in een aantal stappen conservatiever in te stellen. Verder doet het ding niets anders dan voortdurend aan de hand van diepte, tijd en de ingegeven correctiefactoren decompressieplafondsberekenen, die dan als diepste stop op het schermpje worden gezet. Het bepalen van de decompressieondergrens is precies zo\u2019n berekening en die kan gemakkelijk in één moeite meegenomen worden. Het is daarom des te merkwaardiger dat vanouds alléén Suunto deze grens op haar duikcomputers aangeeft en er met de methode van continue decompressie ook nog heel nuttig gebruik van weet te maken. Langzaam opstijgen en onderweg decomprimeren is het idee achter deze methode. Het gaat tenslotte om je gezondheid, moeten de Suunto ontwerpers gedacht hebben en daarom sloten ze bij voorbaat iedere grote stappen gauw thuis benadering uit en dwongen ze zich om héél voorzichtig te werk te gaan. Daar was durf voor nodig, want iedereen dacht nu juist dat je zo snel mogelijk op moest stijgen naar de diepste stop, of decompressieplafond, om daar te beginnen met je tijd uit te zitten. Nee, bellen, silent of niet, zijn altijd boosdoeners, redeneerden ze en als we ze al niet kunnen vermijden, dan moeten we tenminste proberen om hun negatief effect zo veel mogelijk te beperken. Ze kozen daarom voor een vaste snelheid voor de hele opstijging en adviseerden ze om ook in het gebied boven de ondergrens lekker van je duik te genieten. Als je luchtvoorraad dat tenminste toeliet. Ze moeten bij Suunto wel een heel gelukkige hand van kiezen hebben gehad, want ze konden destijds natuurlijk nooit voorzien dat ze in één klap jaren vooruit liepen op theorieën die nu ineens al onze kennis over decompressie op de tocht zetten. Pas nu beginnen we te begrijpen dat zo\u2019n snelle run naar de diepste stop meer risico dan voordelen met zich meebrengt en waarom er misschien nog zoveel decogevallen optreden bij mensen die toch zo braaf binnen de marges gedoken hebben. De tot nu toe gepropageerde methode van haastje-repje naar diepste stop ,you, before it mends you, en dat kan nooit een verstandige move zijn, als je DCI wilt vermijden. Decompressietheorie heeft altijd voortgeborduurd op Scott Haldane’s ideeën over de gedifferentieerde opname, de mogelijke lading en de tolerantie van stikstof door de verschillende lichaamsweefsels. Maar dat is slechts de helft van het verhaal. De andere, veel belangrijkere helft is hoe we er weer vanaf komen, zonder allerlei akelige bijverschijnselen over onszelf af te roepen. Langzaamaan wordt duidelijk dat daar veel meer voor komt kijken dan een berekening van de verzadiging van wat weefsels en engelengeduld om passief af te wachten tot die minder wordt. Nee, om veilig te kunnen decomprimeren moeten we ervoor zorgen dat we het stikstof ontladingsproces en de vorming van belletjes in de hand hebben. Bij dit ontladingsproces speelt stikstof in oplossing en als vrije belletjes een rol, maar omdat het uiteindelijk die belletjes zijn die DCI veroorzaken moeten we daar onze aandacht het meest op richten. Maar als we die belletjes in de hand willen houden, dan moeten we ze eerst leren te begrijpen. En laten daar nou al een tijdje héél bruikbare theorieën over bestaan! Aan de Universiteit van Hawaï doet de Tiny Bubble Group onder leiding van prof. D.E. Yount al meer dan 20 jaar onderzoek op het gebied van minuscule belletjes, wat onder andere resulteerde in het Varying Permeability Model, kortaf VPM. Dr. B. Wiencke van de NASA werkte door op deze theorie en ontwikkelde daaruit zijn baanbrekende Reduced Gradient Bubble Model o f RGBM. Dat klinkt allemaal donders interessant, maar daar zullen we het hier niet bij te laten. We zullen het ook voor je verklaren en dan zal blijken dat je écht geen Einstein hoeft te zijn om de achterliggende ideeën te begrijpen. VPM redeneert een beetje als volgt: Een gasbel wordt omsloten door een huid van oppervlakte- actieve moleculen. Die huid is niet hermetisch dicht, maar min of meer poreus. De onderlinge aantrekkingskracht van de moleculen houdt de oppervlakte van die huid onder spanning, zodat de inhoud extra samengedrukt wordt. Wanneer een gasbel in evenwicht is, is de inwendige druk gelijk aan de som van de oppervlaktespanning en de gasspanning in de directe omgeving. Verlagen we de omgevingsspanning, dan zal het gas expanderen, precies zoals de algemene gaswet beschrijft. Afhankelijk van de snelheid waarmee de omgevingsspanning afneemt kan een bel zich op twee manieren aanpassen aan de veranderingen: 1. door de huid opzij te laten drukken en met het gas mee te expanderen (snelle aan - passing) en 2. door (een deel van) het uitzettende gas door de poreuze huid te laten ontsnappen. (langzame aanpassing). Vooral dat laatste punt is interessant voor ons duikers: als we de omgevingsdruk maar langzaam genoeg verminderen en we de poreusiteit (permeability) de tijd gunnen om voor ons te werken, dan wordt zo’n bel niet groter, maar juist kleiner! RGBM maakt de vertaalslag naar een decompressiemodel voor duikers af en doet dat met dezelfde ijzersterke logica. In grote lijnen komt het hier op neer: Als we de druk en spanningsverschillen (gradients) boven de decompressieondergrens (het gebied waar de voor die duik kritische weefsels allemaal aan het ontladen zijn) minimaal houden, dan hebben we de ontwikkeling van die ziekmakende belletjes voor een belangrijk deel zèlf in de hand. We moeten dan niet alleen onze snelheid op het hele traject van de opstijging beperken, maar kunnen, zodra die decompressiezone bereikt is en zo’n actie vruchten af kan werpen, ook extra stops (z.g. deep stops) inlassen. Dat is natuurlijk allemaal veel gemakkelijker gezegd dan gedaan. Voordat bovenstaande theorieën tot een praktische decompressiemethode omgetoverd waren, moest er eerst wel een heleboel rekenwerk gedaan worden. Maar dr. Wiencke kon daarvoor terugvallen op de onvoorstelbaar krachtige computers van het NASA rekencentrum waar alle mogelijke factoren en correlaties doorgerekend werden. Opgelost gas, gaskernen, vrijkomen, groei en verval van belletjes, compressie, expansie, recompressie, energieniveau, agitatie, aggregatie, interactie; kort om, alle natuur kundige wetmatigheden wetmatigheden op het gebied van opgeloste en vrije gassen én hun weerslag op duiken en decompressie. Daaruit ontstond al gauw een aantal versies van het basismodel, waaronder één, speciaal geschreven voor sportduikers en bedoeld om te draaien op krachtige duikcomputers. Op het eerste gezicht wijkt dit Suunto RGBM niet zo veel af van de software zoals we die tegenwoordig in de meer geavanceerde duikcomputers vinden en bij gewone duiken zullen de uitslagen daar niet of nauwelijks van afwijken. Dat verandert echter meteen als we dingen gaan doen die het risico voor DCI verhogen. Zoals herhalingsduiken met korte oppervlakte-intervals, dagen achterelkaar meer duiken per dag maken, in de herhaling dieper duiken dan de voorafgaande keer, snelle opstijgingen maken en jojoën. Wanneer het zulk gedrag detecteert zal het programma onmiddellijk beginnen met het berekenen van nieuwe opstijgprofielen, de nultijd verkorten, het decompressieschema aanpassen en zonodig een of meer verplichte veiligheidsstops inlassen. Eenmaal aan de oppervlakte zal de software doorgaan met het verrekenen van het verhoogde risico, wat tot uitdrukking wordt gebracht in je uitgangspositie voor de volgende duiken; in extreme gevallen zelfs nog 4 dagen later. Conventionele duikcomputers die alleen met weefselverzadiging rekenen (Haldanean en Bühlmann algoritmen), blijven meestal net zolang doorwerken tot het langzaamste weefsel uit het programma helemaal leeg is en daarvoor houden ze bij volledige verzadiging 6x de halfwaardetijd van dat weefsel aan. De S-RGBM computers, met een langzaamste weefsel van 480 minuten, zouden in het uiterste geval dus 48 uur door moeten werken. Niet dus. Voor de op microbellen gebaseerde software is dat te kort, zeker als je tijdens de duik wat meer dan gewoon risico hebt gelopen. Daarom houden deze computers standaard een waaktijd aan van 96 uur, en in die tijd kunnen ze het decompressieadvies voor een volgende duik zonodig nog corrigeren. Conclusie Het is even doorbijten, maar als je het eenmaal op een rijtje hebt verhelderen het Varying Permeability Model en de opvolger het Reduced Gradient Bubble Model veel van de hardnekkige raadsels over het gedrag van stikstof in ons lichaam. Silent bubbels zijn niet zo onschuldig als vaak gedacht wordt en langzaamaan, dan breekt het lijntje niet blijkt ook hier weer het gezondste uitgangspunt te zijn. Daar kun je als duiker uitstekend mee leven. Duiken is er weer een stukje veiliger op geworden, nu de duiker kan beschikken over pols en console-instrumenten die op basis van deze geavanceerd modellen werken, die zijn fouten verrekenen, hem niet alleen waarschuwen als dat nodig is, maar die hem ook voorzien van de nodige gegevens om zelf het optimale stijgprofiel te kiezen; instrumenten die bovendien nog dagenlang blijven waken over minuscule restwaarden die misschien, héél misschien voor een volgende duik van belang kunnen zijn.

                    Comment


                      #70
                      Re: Vraagje over decompressieziekte

                      Update: Ik ben intussen 6 maanden verder na mijn rare klachten.
                      Ben volledig binnenstebuiten gekeerd in het ziekenhuis - iets waar ze hier in Spanje geweldig in zijn. Maar het enige wat ze enige tijd konden contstateren is dat mijn hersendruk verhoogd was.
                      Ik heb al die tijd niet mogen duiken natuurlijk, maar wil volgende maand hier toch langzaamaan weer mee beginnen.
                      Ik heb wel geleerd van mijn avontuur, zal mijn computer echt op safe zetten en nooit meer diep duiken.
                      Hier in de omgeving valt er gelukkig niet erg diep te duiken zodat ik geen verleidingen heb . Ook loopt alles hier heel geleidelijk af zodat we op dezelfde manier weer naar boven kunnen komen.

                      Allemaal hartelijk bedankt voor jullie (privé) mails en hopelijk kunnen we dit jaar de 300ste duik nog realiseren.
                      Zonnige groet voor allen en geniet van jullie duiken!!
                      Anita Brits

                      Comment


                        #71
                        Re: Vraagje over decompressieziekte

                        Voor decompressie/diepduiken zou er een veel zwaardere keuring moeten plaatsvinden,waarbij de arts kan aangeven wat je lichaam veilig aan kan op het gebied van decompressie.
                        Vrij lastig dat wel .
                        Je zou een diepte/ tijd grens en een tabe/lzwaarte advies kunnen krijgen.
                        Geloof niks
                        Controleer alles persoonlijk !

                        http://www.duikforum.nl/duikmuseum/4...gsbedrijf.html
                        pp=25&daysprune=100http://www.duikforum.nl/prietpraat/29293-stripje.html

                        Comment


                          #72
                          Re: Vraagje over decompressieziekte

                          Originally posted by ouweduiker View Post
                          Voor decompressie/diepduiken zou er een veel zwaardere keuring moeten plaatsvinden,waarbij de arts kan aangeven wat je lichaam veilig aan kan op het gebied van decompressie.
                          Vrij lastig dat wel .
                          Je zou een diepte/ tijd grens en een tabe/lzwaarte advies kunnen krijgen.
                          Nu ben ik toch reuze benieuwd hoe je dat zou moeten bepalen. En hoe zie je dat voor je; 3bar druk is nog veilig voor je lichaam maar 3,5bar niet meer? Zoiets???
                          "It is what we think we know already that often prevents us from learning." Claude Bernard,1813-1878

                          Comment


                            #73
                            Re: Vraagje over decompressieziekte

                            Originally posted by Michael View Post
                            Nu ben ik toch reuze benieuwd hoe je dat zou moeten bepalen. En hoe zie je dat voor je; 3bar druk is nog veilig voor je lichaam maar 3,5bar niet meer? Zoiets???
                            Bij beroeps zijn diepte-restricties door `n duikarts mij al bekend sinds 1970.
                            De conditie van het lichaam werd toen al al gekoppeld aan de vatbaarheid voor caissonziekte.
                            Daar was overigens de hele keuring op gebaseerd.
                            Het brevet gaat tot 50m en tot de grenzen die de goedgekeurde tabel arbo aangeeft.
                            Bij ouderdom of zwakte kun je een tijdelijke afkeuring krijgen of een diepte beperking.
                            Ook de duikervoorman op het werkv kan een duiker die er niet zo goed uit ziet een tijdelijk duikverbod opleggen.
                            Voor sport zou je bijvoorbeeld de lichaamsconditie bij keuring (jaarlijks of na ernstige ziekte ) in klassen kunnen indelen ,waarbij de grootste kneuzen tot bijv 12m mogen duiken zonder in decompressie te komen.
                            Geloof niks
                            Controleer alles persoonlijk !

                            http://www.duikforum.nl/duikmuseum/4...gsbedrijf.html
                            pp=25&daysprune=100http://www.duikforum.nl/prietpraat/29293-stripje.html

                            Comment


                              #74
                              Re: Vraagje over decompressieziekte

                              Allemaal goed en wel Ouwe,maar hoe kan zo'n dokter de bezwarende(en zo mogelijk meest belangrijke)factor,zware arbeid interpreteren in zulke keuring??? In België toen,waren de factoren commercie en concurrentie meer belangrijk,dan een beroeps- die de nacht ervoor een stapje in de wereld gezet had hoor.
                              Cheers,John beton.
                              www.bloggen.be/johny1961_en_marina1960

                              Comment


                                #75
                                Re: Vraagje over decompressieziekte

                                Originally posted by John beton View Post
                                Allemaal goed en wel Ouwe,maar hoe kan zo'n dokter de bezwarende(en zo mogelijk meest belangrijke)factor,zware arbeid interpreteren in zulke keuring??? In België toen,waren de factoren commercie en concurrentie meer belangrijk,dan een beroeps- die de nacht ervoor een stapje in de wereld gezet had hoor.
                                Cheers,John beton.
                                Ik denk niet dat zware arbeid een factor is die van belang is maar meer je je bloedsomloop en zeker indertijd je vetpercentage.
                                Daar was iedereen bang voor.
                                De keuringen werden gedaan door, of met advies van de mensen die in Nederland voorop liepen /lopen als het gaat om decompressieziekte .
                                O.A. Boerema ,Itali ,Sterk en de mensen van de Marine in den Helder.
                                Niet alleen keurden deze mensen maar waren we tegelijk proefkonijn.
                                Uiteraard had de ARBO hier ook mee te maken.
                                In ongeveer 1967 Had ik al een oudere collega helmduiker die heup-artrose had en nog maar tot 12m " mocht" duiken.
                                Het was niet echt een wet ,maar sommige bedrijven eisten gekeurde duikers.
                                Ook was het niet abnormaal dat de collega de duik deed als er iemand niet helemaal fit was.
                                Geloof niks
                                Controleer alles persoonlijk !

                                http://www.duikforum.nl/duikmuseum/4...gsbedrijf.html
                                pp=25&daysprune=100http://www.duikforum.nl/prietpraat/29293-stripje.html

                                Comment

                                Working...
                                X